Çünkü çocuklar farkında olmadan bilgiye aç beyinlerini doldurma hevesindeler. Öğrenmek istiyorlar herşeyi.

(Bu bir Çin atasözünü hatırlattı bana: "Bir çocuğun yaşamı başkalarının notlar bıraktığı bir kağıt parçası gibidir").

Meraklı onlar. Yetişkinlerde olan çevre baskısı da yok onlarda. Korkmuyorlar aptal olmakdan, aptal gibi gözükmekten. Cesaretleri var çünkü, sorguluyorlar gördüklerini, taa ki akıllarına yatana kadar. (N'oluyor da çocuklar daha sonra bu becerilerini kaybediyorlar; başka bir yazının konusu).

İşte biz de çocukların sorduğu "neden" sorularına veremiyorsak akıllı cevaplar; edemiyorsak onları ikna; geliştirilecek (veya öğrenecek!) birşeyler var demektir.

Her benzinciye girdiğimizde hatırlamaya çalışırız; depo kapağı hangi tarafta?. Hatırlayıp boşta bir pompa bulamadığımızda uzatılır o hortum uzak kapağa. Alttan geçmezse hortum, çizer de arabayı. Hem siz, hem pompacı tetikte. Neden arabaların her iki tarafında da depo kapağı yok?

Neden CV'ler hep A4 kağıda yazılıyor?
Neden arabalarda arka tekerleklere de (park ederken) ön tekerleklerdeki gibi yön veremiyoruz?
Neden cep telefonlarının pili güneş enerjisiyle dolmuyor?
Ayakla oynanan futbolda taç neden elle atılıyor?

Tıpkı; evde direksiyon konsolü ile araba yarıştırabiliyorsak neden arabada zaten var olan direksiyonla oyun oynayamıyoruz sorusunu Nissan ve Xbox'ın sorduğu gibi.

Farklı bakış açılarını yakalayıp, fark yaratacak yaratıcı fikirleri bulabilmek için; hergün etrafımızda gördüğümüz, olup biten (ancak kanıksadığımız) yüzlerce şeye cesaretle "neden" sorusunu sormak iyi bir başlangıç.