Giriş kapısındaki görevli polise telaşlı bir ifadeyle; ‘Memur bey çok acil bir durum oldu. İçeride maçı seyretmeye gelen kuzenim var; hanımını hastaneye kaldırdık, onu acilen alıp hemen hastaneye yetiştirmem lazım’ deyip, ehliyetini rehin bırakıyor. Görevli de 10 dakika içinde geri gelmesi kaydı ile veriyor izni. Beleşci hemen diğer kapıya koşup çıkıyor dışarı. Çıkarken kapıdaki polise ‘Abicim benim arabayı çekiyorlarmış, bir çıkıp bakabilir miyim?’ diyor. Bu polise de diğer kimliğini bırakıyor. Çıkar çıkmaz ilk girdiği kapıya koşup; ‘Memur bey; Allah razı olsun ben kuzenimi buldum, diğer kapıdan çıktık. Ehliyetimi geri alabilir miyim lütfen?’ Ehliyeti aldığı gibi çıktığı kapıya gidip. ‘Abicim ben araba işini hallettim çok sağol, kimliğimi alabilir miyim?’ deyip kimliğini de alarak içeriye giriyor maçını seyretmeye.

Bunun gibi yanlış kanalize olmuş (hinliğe çalan) yaratıcılık örneklerini çoğaltmak mümkün. Birbirimize olan saygımız o kadar yıpranmış ki; 'beleşciliğin kime ne zararı var' diyen defans mekanizması giriyor hemen devreye.

İnsanın istediği zaman yapamayacağı birşey yok derler ya; doğru. İçimizde var esasında yaratıcılık potansiyeli. Bazen muzurluğun verdiği eğlencenin tadı, bazen de ekonomik kısıtların bizi içine aldığı durumlar bu yaratıcılığın çıkması için önemli itici güçler olabiliyor.

Bu potansiyeli içinde yaşadığımız toplum faydasına olacak işlerde gösterme motivasyonu ve etik anlayışına sahip olduğumuzda elde edilecek kazanç bir kutu kola veya maç biletiyle de sınırlı kalmayacak.

Heyecan ise aynı heyecan.